4 маусымда өткен Сенаттың жалпы отырысында «Қазақстан Республикасының Салық кодексіне өзгерістер енгізу туралы» Заң екі оқылымда бірден қаралып, мақұлданды. Аталған құжат мемлекеттің негізгі заңнамалық актілерін реформаланған жаңа Ата заң қағидаларымен үйлестіруді көздейді.
Сенатор Бекболат Орынбековтің айтуынша, Салық кодексі — мемлекет пен салық төлеушілер арасындағы қатынастарды реттейтін, салық түрлерін, оны төлеу мерзімдері мен көлемін, сондай-ақ тараптардың құқықтары мен міндеттерін айқындайтын негізгі заңдар жиынтығы. Осыған байланысты депутаттар бастамашылық еткен бұл заң Салық кодексінің нормаларын 2026 жылғы 15 наурыздағы республикалық референдумда қабылданған Қазақстан Республикасы Конституциясының ережелеріне толық сәйкес келтіру мақсатында арнайы әзірленген.
Заң жобасы аясында енгізілген негізгі өзгерістер
Мақұлданған жаңа құжат негізінен құқықтық құрылымды ретке келтіруге бағытталған және келесідей маңызды түзетулерді қамтиды:
— Елде бір палаталы Парламент – Құрылтайдың, сондай-ақ Қазақстан Халық Кеңесінің құрылуына байланысты тиісті өзгерістер Салық кодексіне ресми түрде енгізілді.
— Заңнамадағы құқықтық терминдерді жүйелеу мен нақтылауға бағытталған редакциялық түзетулер жасалды.
— Астана қаласының ерекше мәртебесі негізге алына отырып, құжатта аумақ атауларын көрсету тәртібі басымдықпен реттелген.
— «Қазақстан Республикасының Конституциялық Соты туралы» Заңның 40-бабына енгізілген өзгерістерге сай, бұдан былай азаматтардың Конституциялық Сотқа жүгінуі үшін қарастырылған мемлекеттік баж төлемі Салық кодексінен мүлдем алынды.
Салық төлеушілер үшін салдары мен маңызы
Сенатор өз сөзінде бұл түзетулердің қатардағы азаматтар мен кәсіпкерлерге ешқандай қосымша салмақ түсірмейтінін ерекше атап өтті.
«Жалпы алғанда, өзгерістер салық төлеушілер үшін жаңа салықтар, ставкалар немесе міндеттемелер енгізуді көздемейді. Оның мақсаты — Салық кодексін жаңа Конституция нормаларымен үйлестіру және мемлекеттік институттардың жаңа моделін құқықтық тұрғыдан бекіту», — деді Бекболат Орынбеков.
Заңның қабылдануы елде ешқандай теріс әлеуметтік-экономикалық немесе құқықтық салдарға алып келмейді, сондай-ақ мемлекеттік бюджеттен ешқандай қосымша қаржылық шығындарды талап етпейді.
